Vorige week was ik in de Lomography shop/gallery in Amsterdam. Lomography bestaat al jaren maar is nu een trend geworden in de fotografie, bij zowel amateurs als professionals. Lomo camera’s zijn eenvoudige analoge camera’s. Analoog dus… “Anawat?’ Zal een kind die opgegroeid is met digitale fotografie misschien vragen. Dus leg je uit; er gaat een lichtgevoelig rolletje in de camera, als je op het knopje drukt gaat er een klepje open waardoor er licht op het rolletje valt…..enz. enz. enz. Dat rolletje moet je ontwikkelen naar negatieven en vervolgens ga je van de negatieven echte foto’s maken. Er gaat dus nogal wat tijd overheen voordat je resultaat ziet. Dat knopje waar je op moet drukken kent het kind wel, er zit immers bijna overal een knopje op. Indrukken, klaar! Wat nou wachten… Ik klink misschien als een oud wijf en ik doe zelf net zo hard mee aan de digitale race, maar soms zou ik het best prettig vinden om ergens gewoon even wat langer de tijd voor te hebben of nemen.
Idee: De snelheid van de computer en het web ontwricht. Wat is het effect als je met de huidige techniek juist een totaal tegenstrijdige wereld creëert? Ik stel me een website voor met daarop een grote archiefkast met allemaal laatjes en plankjes. Je drukt op een button in het menu want je wilt informatie over iets. Vervolgens verschijnt er een mannetje/vrouwtje die de hele kast bij langs gaat om de juiste informatie te zoeken. Van A tot Z, of in de bakken die per onderwerp zijn gesorteerd. Zo nu en dan vraagt hij iets in de trant van; bedoelt u soms…… Old school zoeken dus en ondertussen mag je een boekje lezen en naar een muziekje luisteren.
